كوله بارمو بستم ، درو باز مي كنم ، يه جاده روبروم پيدا مي شه

يه جاده دراز و طويل ، كه با ديدنش آدم از فكر رفتن منصرف مي شه ، ولي راه ديگه وجود نداره ، من مجبورم كه اين مسيرو طي كنم ، تا از اين خونه نا اميدي راحت بشم .

وقتي كه شروع به حركت مي كنم مدام زير لب غرولند مي كنم :

(( آخه بي انصافا چند تا غلط املايي ، چند تا غلط املايي تو نوشتن سرنوشت من . سرنوشت ميلادو با كدوم مداد شكسته تراش نخورده اي نوشتن كه اين همه قلم خوردگي و سياهي داره ، سرنوشت همه معمولاً سفيد با چند تا نقطه سياه ولي مال من برعكس)).

در طول مسير فكر فرصت هاي نابي كه تو زندگي از دست دادم ولم نمي كنه . حسرتشونو مي خورم ، فرصت هايي كه هركدوم به دليلي از دست رفت ، ترس ، تنبلي ، خودسري و ... و صد البته حسرت معصوميتي كه با سال به سال بزرگ شدنم از بين رفت ( جوري كه الان شعر روي سنگ قبرشم داره فرسايش پيدا مي كنه ) ، معصوميتي كه پشت گرد و غبار بلوغ و بلوغ و بلوغ گم شد . اي كاش معصوميت دوران كودكيمو از دست نمي دادم ولي من لياقتم كمتر از اين حرفا بود.

هر بار كه تو زندگيم دستمو دراز كردم كه يه چيزي رو بدست بيارم نشد كه نشد ، هر بار به طريقي خواستمو از دست دادم ، يه بار از روي بي لياقتي ، يه بار واسه مرام گذاشتن واسه رفيق از خواستم گذشتم ، يه بارم ... و خلاصه هيچ چيزي بدست نياوردم.

حالا هم واسه اين پامو گذاشتم تو اين مسير كه تقديرم از رو بيفته ، شايد شانس و اقبال شرم و حيا رو كنار بزارن ، يه خورده روشونو به طرف منم برگردونن.

خدايا مي دوني چرا اينقدر سياه مي نويسم و از دردا مي گم ، چون تو زندگيم به جز بعضي وقتا كه به صورت مقطعي شادي به  من رو مي كرد ، زندگيم پر بود از سياهي و درد . تو زندگي يه آدم شكست خورده اي مثل من چيزي جز سياهي و درد هم وجود داره ؟ من كه فكر نكنم .

راستي اين مسيري كه دارم ميرم به كجا ختم مي شه ، شايد ته دره سقوط ، شايدم به قله كوهي كه از اونجا تا خدا فاصله زيادي نيست ، بستگي داره سر دوراهي ها راه درستو انتخاب كني . وقتي پامو گذاشتم تو مسير به مقصد فكر نمي كردم ، فقط به اين فكر مي كردم كه چه جوري از اين وضعيت رها بشم .

واقعيت اين كه الان اصلا توي شرايط خوبي نيستم ، فقط مي خوام اين روزام بگذره.(شما هم واسم دعا كنيد)